życie umysłowe

Najlepszy blog o rzeczach oczywistych. Niby oczywistych

Fotograf, który zapomniał, że jest fotografem


To zdjęcie pamiętam z  młodości. Miałem 14 lat, kiedy zobaczyłem je po raz pierwszy. Nie pamiętam tylko gdzie. Wczoraj na YouTubie obejrzałem filmową wersję tej sceny. Nie podam wam adresu. Jeszcze nie mogę się pozbierać po tym krótkim, dwuminutowym seansie.

Naloty napalmowe na stanowiska Wietkongu 8 czerwca 1972 roku koordynowane były przez kapitana  Johna Plummera. Ale nawet on nie był w stanie odpowiedzieć na pytanie, jak to się stało, że pilot Wietnamu Południowego wziął grupkę wybiegających ze świątyni cywilów za żołnierzy Wietkongu i  zrzucił na nich kanistry z napalmem. Była tam grupa dzieci, a wśród nich dziewięcioletnia dziewczynka Kim Phuc.

Kiedy zobaczył ją  młody fotoreporter Associated  Press, Wietnamczyk Nick Ut, myślał, że płonące fragmenty, które z niej odpadały są kawałkami płonącego materiału z sukienki. Ale Kim już wcześniej płonącą sukienkę zrzuciła. Odpadające  płonące kawałki były fragmentami jej ciała.

Nick zdążył zaledwie kilka razy nacisnąć migawkę, kiedy usłyszał: Za gorąco, za gorąco, umieram. Zrozumiał w tym momencie, że musi zapomnieć, że jest fotografem. Rzucił się na pomoc, zaczął dziecko gasić wodą, odwiózł do szpitala. Dzięki niemu, choć lekarze uznali to raczej za cud, Kim przeżyła. Przeszła 17 operacji, jej plecy stały się jedną wielką blizną, bolącą przez następne 43 lata. Ale żyła.

Zdjęcie Nicka ukazało się na pierwszej stronie New York Timesa. Szok był tak duży, że nawet prezydent Nixon podejrzewał, że zdjęcie jest fałszywe. Jednak lawina oburzenia była już nie do zatrzymania. Nikt tego nie wie na pewno, ale niektórzy przypuszczają, że to zdjęcie (nagrodzone Pulitzerem) przyczyniło się do przyspieszenia zakończenia wojny siedem miesięcy później. Fotoreporter Nick nie czekał na  powrót komunistów, tylko razem z amerykańskimi żołnierzami wyjechał do USA.

Tymczasem Kim wraz z matką, która odnalazła ją w szpitalu zamieszkały po kambodżańską granicą. Dziewczynka rosła, cierpiała z bólu i marzyła, że zostanie lekarką. Niestety, kilka lat później, w trakcie studiów jakiś partyjny aparatczyk namierzył ją i skojarzył z dziewczynką ze słynnego zdjęcia. Komuniści postanowili wykorzystać ją do celów propagandowych. Przymusowo osiedlili w jednej z wiosek i pokazywali, jako eksponat mający świadczyć o okrucieństwie imperialistów. Nie mogła wyjeżdżać, ani też nikogo zapraszać do siebie. Została więźniem.

Dopiero w 1986 roku nowy premier Wietnamu, wzruszony jej historią, uwalnił ją z aresztu domowego i pozwolił na wyjazd na Kubę. Dokończyć studia lekarskie. Na studiach poznała męża, też Wietnamczyka. Miesiąc miodowy zamierzyli spędzić w Moskwie.

Plan był starannie przemyślany. W drodze powrotnej bowiem samolot musiał lądować  w celu uzupełnienia paliwa w  Nowej Funlandii. W trakcie tankowania pasażerowie muszą opuścić samolot. Państwo młodzi już do niego nie wracają. Proszą Kanadę o azyl.

Tam odnajduje ją Nick, fotograf, który na chwilę zapomniał, że jest fotografem. Kim jest na niego zła. Za to zdjęcie. Za to, że pokazał ją nagą, cierpiącą, upokorzoną. Wtedy Nick opowiada jej swoją historię, którą przeżywał w tym samym czasie, co Kim. – Kiedy zobaczyłem płonące dzieci – opowiada Nick – zacząłem modlić się. Ale nie do Boga, tylko do brata, który zginął kilka lat wcześniej.  Brat mnie wysłuchał i odpowiedział: „Potrzebujesz obrazu. On odmieni wojnę”.  Liczbą mojego brata była siódemka. Kiedy wywołałem kliszę i policzyłem klatki, okazało się, że na siódmej jesteś ty.

Kim uwierzyła. Była już wówczas gorliwą chrześcijanką, więc uwierzyła, że głos zza światów spowodował, iż to właśnie jej zdjęcie wstrząśnie światem.

W 1996 leci do Waszyngtonu. Na Dzień Weterana. Spotyka tu kapitana  Plummera, tego samego, który w czerwcu 1972 roku kierował napalmowymi nalotami na jej wioskę. Przytula go do serca i mówi: Przebaczam.

Jest tym spotkaniem tak poruszona, że zakłada fundację zajmującą się dziecięcymi ofiarami wojny. Zbiera pieniądze na leczenie, na protezy, przygotowuje okaleczone fizycznie i psychicznie dzieci do życia. Zostaje ambasadorem UNESCO. Jeździ po całym świecie, żeby upominać się o najbardziej niewinne i bezbronne ofiary wojen.

Pojawia się też szansa na to, że sama uwolni się od jednego z wojennych koszmarów. Bólu. Po 43  latach od poparzenia napalmem  fotoreporter i jej największy przyjaciel Nick ułatwia jej  w 2015 roku leczenie w klinice terapii laserowych. Pojawia się szansa na pozbycie się zarówno bólu, jak i blizn

Dziś Kim ma 53 lata. Z dwoma synami i mężem (tym samym, którego poznała w trakcie studiów na Kubie) mieszka w okolicach Toronto. Przeszła już kilka laserowych terapii, więc mam nadzieję, że przynajmniej fizycznie już nie cierpi.

Zobacz jak sadziłem sekwoje                         Sęp i jego ofiary

8 comments on “Fotograf, który zapomniał, że jest fotografem

  1. marcin
    2 Marzec 2016

    Przejmujacy tekst, dziekuje.

    Liked by 1 osoba

  2. dee4di
    4 Marzec 2016

    Niesamowita historia, zwłaszcza w kontekście tego, co ciągle się dzieje na świecie. Ludzie niestety zawsze będą ludzmi

    Lubię

  3. zyga
    6 Marzec 2016

    ten tekst bazuje na filmie o tej pani

    Lubię

  4. Danuta Bryniak
    6 Marzec 2016

    Tez pamiętam z dziecinstwa to zdjęcie ,to wszystko jest przerazające nie trzeba nic dodawać

    Liked by 1 osoba

  5. Anonim
    7 Marzec 2016

    TAKZE JE PAMIETAM,

    Liked by 1 osoba

  6. ASJ
    7 Marzec 2016

    Wzruszajaca historia…

    Liked by 1 osoba

  7. Pingback: Najbardziej znane zdjęcie świata | życie umysłowe

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

Information

This entry was posted on 29 Luty 2016 by in Bez kategorii, dziecko, fotografia, historia, społeczeństwo and tagged , , , .

Kategorie

życie umysłowe na facebooku

Follow życie umysłowe on WordPress.com

Kategorie

życie umysłowe na facebooku

Statystyki bloga

  • 550,926 hits
%d bloggers like this: